De wijze en de dwaas

Het volgende verhaal schreef ik voor mijn opleiding, in verband met het thema 'De wijze en de dwaas'. Je eigen naam moest er minstens één keer in voorkomen. Dit is één van mijn eerste verhalen waar ik tevreden over ben. Het grappige is wel, dat ik het nu al weer totaal anders zou schrijven. En dit verhaal is nog maar 3 weken oud. 

Lot kijkt naar buiten. Niet dat ze niet meer oplet in de les, nee ze hoort nog alles even goed wat de juf zegt. Buiten ziet ze Anne. Ze maakt koprols op de rekstok die in het speeltuintje staat. Nu rent ze naar de schommels toe. Ze gaat zitten, schopt haar schoenen uit en begint te schommelen, zo hard en hoog als ze kan.

´Lotte, let jij wel op?’ Vraagt de juf streng.
‘Ja juf.’ Antwoord Lotte.
‘Wat vertelde ik dan zojuist?’
‘U vertelde over Zuid-Afrika, over Nelson Mandela en hoe hij meer dan 20 jaar in de gevangenis heeft gezeten. Hij zat gevangen omdat hij opkwam voor vrijheid voor iedereen.’
‘Dat klopt Lotte’ antwoordt de juf vermoeid ‘wil je wel met je aandacht hier in het klaslokaal blijven?’
‘Ja juf’. Maar eigenlijk dacht ze: is dit niet precies hetzelfde? Wij mogen alleen maar hier in het klaslokaal zijn, gevangen in saaie lessen. Wanneer gaan we wat doen met alles wat we geleerd hebben?

De bel gaat. ‘Oké, allemaal naar buiten, het is tijd voor pauze’ zegt de juf nog vermoeider dan net. Fijn, denkt Lotte, eindelijk weer naar buiten.

Buiten loopt ze naar het speeltuintje. Anne is daar nog steeds. Op blote voeten huppelt ze rond. Haar sjaal wappert achter haar aan en Anne tolt lachend rondjes. De andere kinderen mijden haar. Lot loopt naar haar toe. ‘Anne, waarom zit jij nooit in de klas?’ Anne staat één moment stil en huppelt dan een rondje om Lot heen. ‘Ze denken dat ik gek ben. Dom, dwaas. Ze denken dat ik niet kan leren, omdat ik niet stil kan zitten. En ik keek de hele dag alleen maar naar buiten. De leraren wisten niet wat ze met me aan moesten, omdat ik niets nuttigs deed volgens hen. Dus bedachten ze maar dat ik beter gewoon de hele dag buiten kon spelen, want ik zou toch nooit iets leren.’
‘Maar,’ zegt Lot verbaasd ‘wil je dan niet slimmer worden? Meer leren over de wereld? Hier buiten leer je toch niets?’ Ze snapt er niets van. Leren en wijzer worden was wat zij het allerliefste deed.

Anne antwoord, al even verbaasd: ‘maar ik weet al alles wat ik weten wil. En als ik iets niet weet, dan probeer ik het uit. Of ik vaag het aan iemand. Waarom zou ik dingen moeten leren waar ik nu niets aan heb, of dingen die ik niet wil leren? Wat heb ik daar nu aan? Vorige week was ik jarig en toen wilde ik taart trakteren. Ik heb aan mijn moeder gevraagd om mij te leren hoe je een taart bakt. En nu weet ik dat en kan ik dat. Maar daar heb ik toch niets aan als ik niet jarig was geweest?

Lot vond het maar raar. Zij wilde alles leren wat er mogelijk was. Zodat ze op elke vraag een antwoord had. Zodat nooit iemand haar dom zou vinden en iedereen naar haar kwam voor wijze antwoorden.

Anne zag dat Lot het niet begreep. ‘Zullen we anders eens een keer ruilen, misschien dat je het dan snapt?’ zegt ze tegen Lot. ‘Oké, waarom ook niet’ antwoordt Lot, die in gedachten verzonken. De bel gaat en voor Lot iets kan doen, rent Anne al naar de school.

Ow jee, waar ben ik nu weer aan begonnen? denkt Lot. Straks mis ik een belangrijke les. Of heeft de juf door dat ik weg ben. Of geeft Anne het verkeerde antwoord. Of. Of. Of. Ze ging zitten op de schommel maar schommelde niet. Wat had ze gedaan? Ze blijft een uur lang stil op de schommel zitten, in gedachten verzonken. Steeds verdrietiger wordt ze. Ineens denkt ze aan Nelson Mandela. Hij zat gevangen. En zij ook, totaal opgeslokt door haar gedachten is ze. Die gedachten houden haar vast. Het maakt niet uit of ze in een klaslokaal zit waar ze misschien wel niet wil zijn, of buiten. Haar gedachten houden haar tegen. Gevangen, stil op een schommel. Haar gedachten… Dan zet ze zich voorzichtig af met haar voeten. Ze begint zachtjes te schommelen. Ze beweegt haar lichaam mee naar voren en naar achteren. Steeds hoger schommelt ze. En ze begint te lachen. Wat is dit leuk! Ze vergeet totaal al haar zorgen en gedachten die haar net nog zo kwelden. De hele middag blijft ze op de schommel zitten. Soms springt ze op het hoogste punt er vanaf om snel weer terug te rennen naar de schommel en verder te schommelen. Wat genoot ze!

Aan het einde van de dag kwam Anne weer naar haar toe. Lot maakte zich geen zorgen meer. Het kon haar niets schelen wat er in de klas gebeurd was, zij had het immers leuk gehad. ‘Ik snap het,’ zegt ze lachend tegen Anne ‘je maakt je gewoon niet zo’n zorgen. Jij hoeft niet op alles een antwoord te hebben. Doen waar je zin in hebt is leuk. En wat is het leuk om te schommelen!’ ‘Heb je je schoenen uitgedaan?’ vraagt Anne. ‘Nee, hoezo?’ vraagt Lot fronsend. ‘Nou, dat is nog leuker!’ ‘Haha, volgende keer dan maar!’

Liefs

Zware gedachten #2

In mijn vorige bericht schreef ik over zware gedachten. Gedachten die kwellen, pijn doen en alles zwaarder maken dan het is. Door sommige mensen 'spoken' genoemd, door andere de innerlijke criticus, het ego, zeurstemmen, je geest. Noem maar op!

Maar wat doe je nu tegen die gedachten?

Helemaal niets!
Ze zullen altijd blijven komen

(Misschien niet als je 10 jaar in een klooster gaat zitten en de hele dag mediteert. Maar dan nog.. Grote kans dat je dan nog steeds af en toe gedachten hebt...)

Tegen die gedachten is niets te doen. Althans dat is mijn mening. Zodra ik mijn gedachten op die manier benader, wordt het alleen maar erger. Want dan zeg ik: jullie mogen er niet zijn, jullie zijn niet goed, ik moet van jullie af. En hoe harder ik ze weg duw, hoe harder ze terugkeren. Op onbezorgde momenten, midden in de nacht. Want jij wil ze niet hebben. Een soort kat-en-muisspelletje wordt het dan.

Bij mij werkt dit niet. Dit is niet de manier om met deze gedachten om te gaan. Ik weet dat dat het alleen maar erger maakt en ze harder terugkomen.

Hoe ga ik er dan mee om?

Ik ben absoluut geen expert en ik ben nog heel makkelijk door mijn gedachten uit mijn humeur te krijgen. Maar wat ik nu doe, is het volgende. Zodra ik opmerk dat vervelende gedachten op de achtergrond aanwezig zijn, probeer ik juist naar ze toe te gaan. Ik zeg ze gedag of erken op een andere manier dat ze er zijn.

Zo wordt het een samenwerking in plaats van een gevecht en tegenwerken. (Ik geloof dat ik er op dit moment niet echt meer over kan uitleggen. Een volgende keer dan maar)

Ik schud je de hand

'Dag, hallo, hier ben ik'

'Dag, dit ben ik'

Ik zie je

Samen

We zijn er beide

Liefs

De zwaarste gedachten...

Gedachten kloppen aan
'Dag, hier ben ik' 
'Dag, ik wil je niet' 
Bam
Ik sla de deur dicht

Zware gedachten. Iedereen kent ze wel toch? Gedachten die jou moedeloos, zwaar maken. Waar je niet vrolijk van wordt.

Het liefste heb ik die gedachten gewoon helemaal niet. Uitbannen, zonder kan ik prima leven. Toch? Maar zo werkt het niet. Zeggen dat je die gedachten niet wilt hebben lost het niet op, ze gaan er niet van weg. Eigenlijk maakt het het alleen nog maar erger. Bij mij althans.

Vaak merk ik niet wat er allemaal in mijn hoofd gebeurd, wat voor gedachten er rond dwalen. Soms heb ik daar even een blik op. Dit had ik vorige week. Wat gebeurde er:

Een gedachte kwam
Het was een vervelende gedachte
Deze wilde ik niet
Ik duwde hem weg
Weg was de gedachte

Ondertussen wel een vervelend gevoel achterlatend. En dus is de gedachte niet verdwenen, ze is er nog! Ze is er op een vervelende manier.

Wat ook wel gebeurd:

Een gedachte komt
Het is geen fijne gedachte
Ik heb er een oordeel over (ik wil jou niet, je bent stom, het is onzin)
De gedachte kruipt weer weg
Het oordeel blijft achter
'Die gedachte mag er niet zijn'

In beide gevallen blijft er een gevoel achter. Een vervelend gevoel. Door het weg te stoppen of iets te gaan denken óver die gedachte, wordt het alleen maar erger. Gemeen van die gedachten, ze winnen dus eigenlijk altijd, althans op deze manier wel...

Word vervolgd als ik meer inzicht in mijn gedachten heb ;)

Herkennen jullie dit? Werken gedachten bij jou ook zo? Wat zijn bij jou de ergste/schadelijkste gedachten?

Liefs

Wat je mist...

But you only need the light when it's burning low

Only miss the sun when it starts to snow

Only know your lover when you've let her go

Only know you've been high when you're feeling low

Only hate the road when you're missin' home

Only know your lover when you've let her go

And you let her go

Passenger - Let her go

Een man weet niet wat hij mist 

Weet niet wat hij mist 

Een man weet niet wat hij mist 

Een man weet niet wat hij mist 

Maar als ze er niet is 

Als ze er niet is 

Pas nu je hier niet bent 

Nu voel ik het in mij 

Nu je mij niet hoort 

Voel ik het woord voor woord 

Voor woord

De Dijk - Als ze er niet is

Als je alleen bent
mis je gezelschap
Als je ergens anders bent,
mis je thuis

Altijd is er iets wat je mist. Wat er nu niet is en waar je zo aan gewend was. Tegenstelling is soms nodig om te waarderen wat je hebt.

Waardeer jij wat je nu hebt, of is het zo vanzelfsprekend?

Liefs

Zwaarte neemt toe

A psychologist walked around a room while teaching stress management to an audience. As she raised a glass of water, everyone expected they'd be asked the "half empty or half full" question. Instead, with a smile on her face, she inquired: "How heavy is this glass of water?"

Answers called out ranged from 8 oz. to 20 oz.

She replied, "The absolute weight doesn't matter. It depends on how long I hold it. If I hold it for a minute, it's not a problem. If I hold it for an hour, I'll have an ache in my arm. If I hold it for a day, my arm will feel numb and paralyzed. In each case, the weight of the glass doesn't change, but the longer I hold it, the heavier it becomes." She continued, "The stresses and worries in life are like that glass of water. Think about them for a while and nothing happens. Think about them a bit longer and they begin to hurt. And if you think about them all day long, you will feel paralyzed – incapable of doing anything."

It’s important to remember to let go of your stresses. As early in the evening as you can, put all your burdens down. Don't carry them through the evening and into the night. Remember to put the glass down! 

Author unknown

Hier gevonden.

Liefs

Een tweede leven

Vorige week zei een studiegenoot: het lijkt wel alsof ik twee levens heb, ik zit zowel hier bij jullie, maar ondertussen kan ik met mijn gedachten totaal ergens anders zijn.

Dit vind ik een erg mooie omschrijving van niet in het hier-en-nu zijn! Ik betrap mezelf er ook heel vaak op dat ik dit doe. Soms heb ik dagen dat mijn hoofd me helemaal overneemt. Dan doe ik alle dingen die ik moet doen (douchen, ontbijten, schoonmaken, werken) maar ondertussen zijn mijn gedachten bij andere dingen. Zij die belangrijker dan? Nou nee. Het zijn zorgen, zorgen over wat er nog gaat komen. Zorgen over wat je moet gaan doen. Zorgen over wat je verkeerd zou kunnen doen.

Constante zorgen en gedachten die ronddwalen in je hoofd. Het is ongelofelijk vermoeiend. Vaak zit je er in vast, dan merk je niet eens dat je vast zit in gedachten. Je gaat je alleen steeds ellendiger voelen en bent blij als je eindelijk kunt slapen. (Als je al in slaap kunt vallen dan..)

Soms kun je het even doorzien, dan zie je dat het nergens op slaat waar je je nu weer zorgen over maakt. Dan zie je dat het weer zo ver is. Dan stopt het ook heel eventjes.

Tot er weer een moment komt dat je verdwaald bent in gedachten.. Nee, ik heb de oplossing nog niet gevonden ;) Maar graag zou ik maar één leven hebben, niet ook nog een leven in gedachten.

Liefs

De wijze en de dwaas #3

In mijn vorige tekst heb ik een vertekend beeld gegeven van de wijze. De wijze is daarin een mannetje wat zich zorgen maakt, zwaar is én zelfs negatief. Nu denk ik niet echt dat een wijze er zo uit ziet.

Een wijze is een persoon die antwoorden heeft op levensvragen. Hij heeft een levensrichting gekozen met een bijbehorend levenspad waarvan hij weet dat het bij hem hoort. Een wijze kun je om raad vragen.

Een dwaas kun je natuurlijk ook om raad vragen.

En het leuke is, er zijn verschillende verhaaltjes geschreven over wijsheid, die op het eerste oog juist heel dwaas lijken. Een verhaaltje ter illustratie:

De Haan en de zon
Er heerst grote beroering op de kippenboerderij. De haan is ziek, hij is zijn stem kwijt en kan morgen dus niet kraaien als de zon opkomt.
De kippen rennen chaotisch heen en weer en kakelen paniekerig, want als hun heer en meester morgenochtend niet kan kraaien, gaat de zon niet op. Ze denken dat de haan met zijn gekraai de zon roept, en zijn bang dat het de volgende dag donker zal blijven.
De volgende ochtend loopt de spanning op de boerderij enorm op. De zieke haan klimt uiteindelijk met veel moeite op de hoge mesthoop en opent zijn bek om te kraaien, maar het lukt niet. Keer op keer probeert hij het, echter zonder succes.
Intussen komt de zon op. De kippen zijn geshockeerd, want de zon verschijnt gewoon, ook zonder het geroep van hun meester! Ze verjagen de haan, de grote bedrieger van de boerderij.
De volgende ochtend slapen de kippen als de zon opkomt, want er is geen haan die hen wakker roept om het wonder van de zonsopgang te aanschouwen.
Dit verhaaltje komt uit de verhalenmail. Dit is een mail die een keer per maand verstuurd wordt door http://www.zinnigeverhalen.nl/ . Ik vind het altijd heel leuk om eens wat anders in mijn mailbox aan te treffen. Wil je je ook aanmelden voor deze mail? Dat kan hier.

Liefs