Als liefde..

Als liefde

Zo komt aanwaaien

Als een vallend blaadje

Hoef je het alleen 

te vangen

Als liefde

Zo groot is

Als de oceaan

Hoef je er alleen 

in te springen

Als liefde 

Zo klein is

Als een mier

Kan het overal

in kruipen

Als liefde 

De lucht is

Hoef je het

Alleen maar

in te ademen

Ik schrijf

Willekeurige letters

Die los niets zijn

Samen vormen ze woorden

Die er eerst nog niet waren 

Losse letters

Alleen samen

Vertellen ze iets

Samen is 

meer dan alleen

Want alleen 

kunnen ze niets zeggen

Samen

Wat gezellig 

Over therapie #3 - Confrontatie

In het therapieproces, kom je jammer genoeg niet zomaar terug bij jouw wijsheid. Tijdens dat proces kom je ook oude patronen, pijnpunten en andere lastige dingen uit jouw leven tegen.

Je eerste reactie is er misschien wel één van wegvluchten. Het doet pijn of is eng. En dat wil je helemaal niet. Daarvoor ben je niet gekomen! Dat voelt niet goed, lijkt helemaal niet goed. Hoe kan dat je nu verder brengen?

En misschien word je dan wel boos op je therapeut. Hij doet het je aan. (Zie je het oude patroon al weer opkomen?)

Dan stop je maar met de therapie. Nog meer overtuigd dat therapie je niet verder helpt. Eigenlijk word je er alleen maar eigenwijzer van. Maar misschien niet wijzer.

Ik denk, en dat heb ik zelf ook ervaren, dat confrontatie, wrijving en ongemak in therapie nodig is. Er is nu iets niet goed in jou. En jij wil het anders.
Dan moet je bereid zijn om je oude pijn en patronen in de ogen te durven kijken. Want hoe kunnen ze anders veranderen of verdwijnen?

Er is dus een spanning tussen wat je zelf kunt doen en waar je een therapeut voor nodig hebt. Vanuit een natuurlijke reflex zul je die pijnlijk gebieden niet willen zien.

De therapeut heeft dan ook een lastige taak: dingen aanreiken die de ander niet wil zien. En toch is het nodig om stappen te kunnen zetten.

Daarnaast is de therapeut ook bezig met het zoeken van balans: balans tussen confronteren en versterken van een je eigen wijsheid. Beide zijn nodig in het proces.

Durf jij het proces aan? Durf jij je oude patronen aan te kijken en zo nodig te veranderen?

Liefs

Over therapie #2 - Eigen wijsheid vs. therapie

Maar wat als jouw eigen wijsheid zo belangrijk is? Waarom zou je dan naar een therapeut toe gaan? Dat is dan natuurlijk onzin. Als je jouw wijsheid vindt in jezelf, waarom moet je dan naar iemand anders toe?

Omdat er een ingewikkeld punt is. Dat je eigenlijk liever niet ziet.

Want als je zo wijs bent, zoveel wijsheid in je hebt over jezelf (en ja, iedereen heeft dat!), waarom zijn er dan toch dingen waar je tegenaan loopt? Fysieke klachten, problemen in je relatie(s), noem maar op.

Waarschijnlijk zijn dat (probleem)gebieden waarbij je niet bij je eigen wijsheid kunt komen. Waarschijnlijk zit je in oude patronen die heel overtuigend zijn. Misschien leggen ze de schuld wel bij anderen neer, jij doet toch niets verkeerd? Of ben je echt totaal overtuigd dat je het helemaal goed doet.

Er is dus iets wat je niet snapt: waarom overkomt jou deze ziekte, pijn, of problemen?

En daar kan therapie nuttig bij zijn. Iemand tegenover je die je terug brengt bij je eigen wijsheid, jouw innerlijke bron vol kennis. Zodat je daardoor weer volledig vanuit jouw eigen wijsheid kan leven.

Therapie brengt je dus (als het goed is..) terug bij jezelf.

Liefs

Over therapie #1 - Eigenwijsheid

Wie weet het beter?

School die weet hoe het hoort, met de vastgestelde leerplannen en cito-toetsen.
De psycholoog die een diagnose stelt bij jou en een behandelplan opstelt: het gaat niet goed met jou.
Jeugdzorg, die ingrijpt omdat het toch echt niet goed gaat. Dit is ernstig en er moet ingegrepen worden.

Of

Jij. Jij die weet hoe je bent. Je eigen wijsheid kent. Je zwakheden en je passies. Jij die precies voelt waar je pijn hebt of wat moeilijk is.

Wie heeft er gelijk?

Het blijft een eeuwige strijd. Want de ene kent de wijsheid van de andere niet. Ze zijn zo anders.

En soms is een therapie heel gemeen: alles is zo te herleiden dat de therapeut uiteindelijk altijd gelijk heeft. Een woordenspel, een strijd. (Ja je zegt nu dat je niet wil doen wat ik zeg, maar probeer het eens, dan zul je ervaren dat het je echt helpt..)

Ik geloof dat een ander jou niet kan opdragen iets te doen op een bepaalde manier. Zeker als die manier niet bij jou past. Hoe weet de ander nu hoe het in jou werkt? Want de ander kijkt altijd vanuit zijn eigen kaders.

Wat is er dan nodig? Iets wat echt bij jou past. En niet wat de therapeut bij jou vindt passen. Of een therapie waar de therapeut nu eenmaal mee werkt. Jij hoeft je als cliënt niet aan te passen aan de therapeut!

En daarom ben jij de enige die weet wat goed voor je is. Die dat kan voelen. Als wijsheid in je lichaam, hart en gevoel

Jouw wijsheid is belangrijk.

Ken jij jouw wijsheid? Vertrouw je erop? 

Liefs

Proef de emoties

Ik lees een boek, 'De smaak van droef en zoet' van Aimee Bender. Ik vind het een heel fascinerend boek.

(Wees opgepast, ik verraad hieronder wel van alles over het boek. Niet alles, maar als je het boek zelf wilt lezen, kun je dit misschien beter niet lezen;)

Het boek gaat over een meisje wat ineens niet alleen maar de smaak proeft van eten, maar vooral ook de emoties proeft van degene die het gerecht bereid heeft. Ze proeft ook heel precies welke ingrediënten erin zitten en ook waar deze vandaan komen. Op het eerste gezicht klinkt dit misschien heel leuk en handig, maar in de praktijk is dit het helemaal niet voor haar! Ze wordt overstroomd door emoties die niet van haar zijn en die veel te heftig zijn voor haar.

Ze probeert hier zo goed als kan mee om te gaan, maar dit is wel heel lastig voor haar.

Een paar 'grappige' dingen uit het boek:

Ze gaat er toe over om zoveel mogelijk voorverpakt, fabrieksmatig voedsel te eten. Hier zitten namelijk geen emoties in. Natuurlijk is dit totaal de omgekeerde wereld! Op dit moment is het helemaal de trend om zoveel mogelijk etenswaren zelf te bereiden.

Natuurlijk wordt er misbruik van haar gemaakt. Wat eigenlijk ook heel grappig is: een vriendinnetje voert haar elke dag, misschien wel een paar keer per dag, een zelfgebakken koekje om erachter te komen wat haar eigen emoties zijn. Want ze kan er niet meer zelf achter komen wat haar emoties zijn, dat kan ze niet meer zelf voelen.

Daarnaast probeert ze wel allerlei restaurants in de stad uit. Ze merkt dat veel koks ook gehaast, gestrest, vermoeid of hatend koken. Andere koks koken juist vol liefde.

Haar besluit om zoveel mogelijk fabrieksmatig voedsel te eten, vind ik niet heel gek. Als je elke emotie zou proeven van de kok, zou je toch helemaal gek worden? De meeste mensen zullen niet met alle geduld, liefde en aandacht koken.

Het deed me er natuurlijk wel over nadenken. Hoe kook ik? Heb ik wel die aandacht voor het eten en de mensen voor wie ik kook? Nee ik heb niet altijd aandacht. Zeker als ik moe ben, ben ik meer gehaast aan het koken dan anders. Misschien nog een keer een sessie mindful, therapeutisch koken?

Wordt vervolgd.

Liefs

Boeken lezen

Ik heb ooit eens een tip gelezen aan schrijvers. De strekking ervan was: als je een goede schrijver wilt zijn, lees dan zoveel mogelijk boeken.

Nu is dat voor mij nooit een probleem geweest. Ik was vroeger een lezer, helemaal geen schrijver. Ik verslond boeken en eigenlijk doe ik dat nog steeds. Nu ik regelmatig schrijf, ben ik ook onbewust meer bezig met de structuur, of lijn in een boek. Ik heb ook een duidelijke smaak, een duidelijke voorkeur voor bepaalde soorten boeken.

Zelf kan ik niet zo goed tegen eindeloze details, uitgebreide omschrijvingen van de omgeving en dergelijke. Ik vind dat niet interessant. Ik houd wel van details en vind het fijn als ik een verhaal voor me kan zien. Maar dus niet al te veel. En dat zie ik ook terug in mijn schrijfstijl. Ik probeer wel eens als schrijfoefening een heel gedetailleerde omschrijving te geven. Puur hoe iets eruit ziet, ruikt of smaakt. Maar dit lukt me amper.

Mij gaat het veel meer om het psychologische aspect van het ding; hoe wordt het beleefd. Wat doet het met jou? In de boeken die ik lees, vind ik dit ook het interessantste. Een kijkje in het hoofd van andere mensen.

En zo zie je dus, dat een favoriete stijl het lezen én schrijven overstijgt. Heel grappig om dat te ontdekken, maar het verbaast me ook niet heel erg.

Later meer over boeken en boeken schrijven.

Liefs