De man die niets kon

Er was eens iemand die niets kon. Helemaal niets. Althans, dat vond hij zelf. Gedurende dit verhaal kom jij er achter wat deze man allemaal kan. Maar of hij daar ooit achter komt, geen idee. Waarschijnlijk niet. 

Want hij ziet alleen maar anderen. Anderen die de hele wereld bevolken. Anderen tegenover hem. Iedereen, maar niet hij. Hij was tot niets in staat.

Toen hij eenmaal die houding gevonden had, hij was toen slechts 10 jaar oud, bleef die als een jas aan hem hangen. Een jas die jaren mee ging, en nog jaren mee zou gaan.

Op zijn tiende ontdekte hij het echte verschil tussen hij en de anderen. Het was waarschijnlijk tijdens tekenles. Iedereen moest een boom tekenen. Een aantal leerlingen staarden naar buiten, om te proberen de grote boom op het schoolplein na te tekenen. Anderen wisten al hoe hun boom eruit zou zien en tekenden hem uit het hoofd. Hij staarde ook naar buiten. Hij keek wel naar de boom, maar eigenlijk zag hij hem niet echt.

Zijn tekening leek nergens op. De juf was zo aardig om dat niet te zeggen, maar dat was ook niet nodig, hij wist het zelf wel. Alle tekeningen werden opgehangen in de klas. Zijn tekening hing tussen twee zeer geslaagde bomen. Bomen die levensecht waren.

Op dat moment zag hij dat hij niet kon tekenen. Het was geen vraag, geen twijfel, nee hij wist dit zeker. En dus besloot hij nooit meer te tekenen. Zo verging het ook met andere vakken. Eerst rekenen, toen taal en ten slotte geschiedenis. Hij kon het allemaal niet.

Kreeg hij dan nooit een goed cijfer? Zelden. En als hij die wel kreeg, geloofde hij het niet. Als hij zo’n toets dan in kon zien, zag hij alle kleine foutjes die hij wel gemaakt had. En na zo’n toets, ook al kreeg hij een 9, besloot hij dat hij niet goed was in dat vak.

Zo ging dat ook op de middelbare school. Elk jaar was zijn rapport slechter en moest hij naar een lager niveau toe of bleef hij zitten. Ondertussen zagen de leraren hem als een wanhopig geval. Ze wisten niet wat ze met hem aan moesten.

De jongen had zijn jas van onkunde zo strak om zich heen, dat hij geen enkel moment zag wat hij wel kon. Dat zag verder ook niemand anders, want het waren dingen die hij deed als hij alleen was. Zodra hij thuis alleen op zijn kamer zat, legde hij zijn huiswerk aan de kant. Hij wist dat hij dat toch niet kon. En om de tijd te doden, begon hij met fantaseren. Hij droomde over allerlei dingen, die nooit in het echt konden. Het begon met kleine verhalen, maar de verhalen in zijn hoofd werden steeds groter. Zonder dat hij het wist, had hij een verhaal in zich. Een verhaal over helden en draken, prinsessen en de grote bossen.

Maar ja, dit was natuurlijk niets. Hij wist niet wat hij hier mee moest. En dus, bleef hij de rest van zijn leven geloven dat hij niets kon. Natuurlijk mislukte zijn leven op deze manier. En stiekem, mislukte het leven van alle anderen mensen daarom ook een beetje. Mislukken? Ja, want zij hebben niet kunnen genieten van de prachtige verhalen van deze kunstenaar.

(Dit verhaal schreef ik in het kader van mijn afspraak met mezelf om elke dag een verhaal te schrijven. Tot nu toe is dat elke dag gelukt.)

Een verhaal - waarheid

Al maanden heb ik niet meer geschreven op dit blog. Ik voelde dat mijn aandacht meer uitging naar mijn andere blog. Maar nu, heb ik weer energie voor dit blog. Ik heb een nieuw voornemen: elke dag een verhaal schrijven. Kort, lang, dat maakt niet uit. Als ik maar schrijf. Sommige van die verhalen zal ik hier delen. (En ik zal het ook eerlijk vertellen als ik me niet meer verbonden voel met deze uitdaging ;)

Dit verhaal is een herschreven versie van een bestaand verhaal. Een verhaal over waarheid. Ik heb het deels geschreven voor mijn moeder, dus bij deze ;) Om te laten zien dat je verhalen makkelijk zelf kunt uitbreiden zodat het meer inhoud heeft. Nog een hele uitdaging natuurlijk, maar dit is een begin.

Op zoek naar de waarheid

Er was eens een man die jaren lang naar de waarheid zocht. Hij bezocht alle wijze mensen waar hij over hoorde. Dit waren zowel koningen, pelgrims, wijze geleerden als kluizenaars. Iedereen vertelde iets anders. De koning vertelde dat hij de waarheid was, want hij was de koning en bepaalde wat waar was in het land. Hij bepaalde de wetten en dus was goed en fout was. Maar de koning die hij sprak had andere wetten dan de koning van het buurland. Welke koning had dan gelijk? Ze konden niet allebei gelijk hebben.

De pelgrims waren net als hem op zoek naar de waarheid en waren overtuigd dat ze aan het einde van hun reis het antwoord zouden vinden. Echter, de ene pelgrim ging in westelijke richting, terwijl een ander juist weer een tocht richting het zuiden maakte. De man stelde vragen bij de tochten van deze pelgrims, want er kon toch maar één waarheid zijn?

Wijze geleerden die hij sprak lieten hun bibliotheken zien met alle duizenden boeken over het onderwerp. Er stonden zoveel boeken in die bibliotheken dat het de man duizelde. Hij zou nog jaren bezig zijn om al die boeken in te kunnen kijken, laat staan te begrijpen.

De kluizenaars die hij sprak waren overtuigd dat ze de waarheid gevonden hadden in de meditatie. Ze mediteerden de hele dag in hun grot of kleine hutje. De man besloot een tijd te gaan mediteren maar was hier te onrustig voor. Hij kon alleen maar aan zijn zoektocht denken en kon niet meer stilzitten.

Hij trok verder op zoek naar de waarheid. Hij had al vele jaren gereisd, gesproken en geoefend, maar de waarheid had hij nog niet gevonden. Op een dag hoorde hij over een grot, een grot die heel klein was. Je kon er alleen kruipend in komen. Als je dan eindelijk in de grot was, zou daar een bron zijn. Aan die bron kon hij vragen om de waarheid te onthullen. Hij was sceptisch, na alle jaren van reizen en het niet vinden van de waarheid. Maar toch ging hij, omdat hij zo sterk geroepen werd door het geheim van de waarheid.

Hij vond de grot in een heel afgelegen gebied. Dagen reisde hij tot hij die ene grot vond. Hij kroop naar binnen door de smalle gang. Die was inderdaad heel smal en klein. Alleen zijn vastberadenheid om de waarheid te leren kennen zorgde er voor dat hij verder kroop. Hij vond de bron die veel kleiner was dan hij verwachtte. Het was een kleine plas waterzo groot als een mens in de doorsnede, maar wel met heel helder water. Hij stelde de brandende vraag: ‘Wat is waarheid?’ Het water begon te rimpelen en de man hoorde een echo van zijn stem. Langzaam stierf alle geluid weg. Toen klonk er uit de diepte het antwoord: ‘Ga naar die en die kruising, daar zul je vinden wat je zoekt.’

Blij dat hij een antwoord had gekregen ging hij naar de kruising op weg. Hij was hoopvol, zou hij nu eindelijk de waarheid kennen? Op de kruising zag hij drie kleine hutjes staan. Dit verbaasde hem, dit leek helemaal niet op de waarheid! Hij ging het eerste hutje binnen. Tot zijn grote verbazing bleek het een winkeltje te zijn. ‘Wat kan ik voor u doen?’ vroeg de verkoper. De man was nog niet bijgekomen van zijn verbazing en stamelde: ‘Ik ben op zoek naar de waarheid..’ Onzeker van zichzelf. ‘De waarheid, ha! Die kunt u hier echt niet vinden hoor! Stukken metaal heb ik te koop, geen boeken met wijsheid.’ Een beetje beledigd ging de man weg uit het hutje.

Hij liep naar het tweede hutje, wat nog kleiner was dan het eerste. Hij aarzelde even, maar was toch te nieuwsgierig om niet naar binnen te gaan. Hij stapte naar binnen en zag overal hout liggen. Lange stukken, kort, dun, dik, alle soorten hout lagen daar opgestapeld. Hij keek om zich heen en tussen het hout zag hij een verkoper zitten. ‘Wat kan ik voor u doen?’ vroeg ook deze verkoper. De man mompelde: ‘ik ben op zoek naar de waarheid..’ Ook deze verkoper lachte hem uit: ‘ha, de waarheid! Hout kan ik je verkopen, om een boekenkast te maken voor alle boeken vol wijsheid. Meer heb ik je niet te bieden.’ De verkoper begon te lachen, alsof hij nog nooit zoiets grappigs had meegemaakt.

De man vluchtte weg uit het hutje. Er resteerde nog één hutje. Dit hutje was het allerkleinste. Eigenlijk gaf de man de hoop al op, maar toch wilde hij wel even kijken. Want wie weet? Drie maal is scheepsrecht…

Hij stapte naar binnen en zag overal ijzeren draden. De geest van de man werkte heel snel: weer een winkeltje, en weer duidelijk geen waarheid. Deze keer durfde hij niet eens te vragen aan de verkoper of hij waarheid had, hij vluchtte meteen weg uit het hutje, voor de verkoper verscheen.

Woedend was hij. In al zijn jaren zoektocht naar de waarheid was hij nog nooit zo belazerd. De bron had hem bedrogen! Woedend stampte hij terug in de richting van de grot. Hij kroop er weer in en schreeuwde tegen de bron: ‘Je hebt me bedrogen! Als je dat waarheid noemt, dan ben ik een aap! Geef me nu goede aanwijzingen.’ De bron liet de man verder uitrazen en zei niets. ‘Je weet helemaal niets van de waarheid!’ was het laatste wat de man riep naar de bron. Hij voelde zich niet serieus genomen. Hij begon terug te kruipen, weg uit de grot.

Heel zacht, amper hoorbaar, fluisterde de bron: ‘In de toekomst zul je het wel begrijpen.’

De man ging verder op zoek. Af en toe dacht hij nog terug aan de bron en trok daar zijn les uit. Hij liet zich nooit meer bedonderen door iemand. Hij zou zijn kostbare tijd niet meer verspillen aan nutteloze zoektochten, enkel aan zinnige wijsheid die hem gegeven werd. Elk jaar raakte hij meer verbitterd en verward, omdat hij de waarheid nog steeds niet gevonden had. Woede en frustratie overheersten de man.

Naarmate de jaren verstreken, vervaagde de herinnering aan wat er bij de bron gebeurd was...

Totdat hij op een avond in de maneschijn liep te wandelen en hem ineens de klanken van sitarmuziek troffen. Het was prachtige muziek, meesterlijk en met grote inspiratie gespeeld. De waarheidszoeker was diep ontroerd en voelde zich naar de speler toegetrokken. Hij stond daar uren te genieten van de prachtige muziek. Even vergat hij al zijn woede, frustratie en zijn zoektocht naar de waarheid. Hij was helemaal in het hier en nu.

Toen keek hij naar de handen van de sitarspeler en hoe deze over de snaren dansten. Plotseling werd hij zich bewust van de sitar zelf en verheugd slaakte hij een luide kreet van herkenning: hij had beseft dat de sitar gemaakt was van het draad en de stukjes metaal en het hout zoals hij dat eens in de drie winkeltjes gezien had en waar hij toen verder niets achter gezocht had. Ineens herinnerde hij zich de bron en de winkeltjes weer.

Eindelijk begrijp hij de boodschap van de bron: we hebben alles gekregen wat we nodig hebben – onze taak is het bij elkaar te brengen en het op een geschikte manier te gebruiken. Niets heeft betekenis zolang we er alleen maar de afzonderlijke delen van zien. Al die jaren die hij op zoek was geweest, vond hij slechts stukjes die hij nooit met elkaar had verbonden. Nu zag hij hoe kleine delen samen een prachtig geheel kunnen maken.

Liefs

Als liefde..

Als liefde

Zo komt aanwaaien

Als een vallend blaadje

Hoef je het alleen 

te vangen

Als liefde

Zo groot is

Als de oceaan

Hoef je er alleen 

in te springen

Als liefde 

Zo klein is

Als een mier

Kan het overal

in kruipen

Als liefde 

De lucht is

Hoef je het

Alleen maar

in te ademen

Ik schrijf

Willekeurige letters

Die los niets zijn

Samen vormen ze woorden

Die er eerst nog niet waren 

Losse letters

Alleen samen

Vertellen ze iets

Samen is 

meer dan alleen

Want alleen 

kunnen ze niets zeggen

Samen

Wat gezellig 

Over therapie #3 - Confrontatie

In het therapieproces, kom je jammer genoeg niet zomaar terug bij jouw wijsheid. Tijdens dat proces kom je ook oude patronen, pijnpunten en andere lastige dingen uit jouw leven tegen.

Je eerste reactie is er misschien wel één van wegvluchten. Het doet pijn of is eng. En dat wil je helemaal niet. Daarvoor ben je niet gekomen! Dat voelt niet goed, lijkt helemaal niet goed. Hoe kan dat je nu verder brengen?

En misschien word je dan wel boos op je therapeut. Hij doet het je aan. (Zie je het oude patroon al weer opkomen?)

Dan stop je maar met de therapie. Nog meer overtuigd dat therapie je niet verder helpt. Eigenlijk word je er alleen maar eigenwijzer van. Maar misschien niet wijzer.

Ik denk, en dat heb ik zelf ook ervaren, dat confrontatie, wrijving en ongemak in therapie nodig is. Er is nu iets niet goed in jou. En jij wil het anders.
Dan moet je bereid zijn om je oude pijn en patronen in de ogen te durven kijken. Want hoe kunnen ze anders veranderen of verdwijnen?

Er is dus een spanning tussen wat je zelf kunt doen en waar je een therapeut voor nodig hebt. Vanuit een natuurlijke reflex zul je die pijnlijk gebieden niet willen zien.

De therapeut heeft dan ook een lastige taak: dingen aanreiken die de ander niet wil zien. En toch is het nodig om stappen te kunnen zetten.

Daarnaast is de therapeut ook bezig met het zoeken van balans: balans tussen confronteren en versterken van een je eigen wijsheid. Beide zijn nodig in het proces.

Durf jij het proces aan? Durf jij je oude patronen aan te kijken en zo nodig te veranderen?

Liefs

Over therapie #2 - Eigen wijsheid vs. therapie

Maar wat als jouw eigen wijsheid zo belangrijk is? Waarom zou je dan naar een therapeut toe gaan? Dat is dan natuurlijk onzin. Als je jouw wijsheid vindt in jezelf, waarom moet je dan naar iemand anders toe?

Omdat er een ingewikkeld punt is. Dat je eigenlijk liever niet ziet.

Want als je zo wijs bent, zoveel wijsheid in je hebt over jezelf (en ja, iedereen heeft dat!), waarom zijn er dan toch dingen waar je tegenaan loopt? Fysieke klachten, problemen in je relatie(s), noem maar op.

Waarschijnlijk zijn dat (probleem)gebieden waarbij je niet bij je eigen wijsheid kunt komen. Waarschijnlijk zit je in oude patronen die heel overtuigend zijn. Misschien leggen ze de schuld wel bij anderen neer, jij doet toch niets verkeerd? Of ben je echt totaal overtuigd dat je het helemaal goed doet.

Er is dus iets wat je niet snapt: waarom overkomt jou deze ziekte, pijn, of problemen?

En daar kan therapie nuttig bij zijn. Iemand tegenover je die je terug brengt bij je eigen wijsheid, jouw innerlijke bron vol kennis. Zodat je daardoor weer volledig vanuit jouw eigen wijsheid kan leven.

Therapie brengt je dus (als het goed is..) terug bij jezelf.

Liefs

Over therapie #1 - Eigenwijsheid

Wie weet het beter?

School die weet hoe het hoort, met de vastgestelde leerplannen en cito-toetsen.
De psycholoog die een diagnose stelt bij jou en een behandelplan opstelt: het gaat niet goed met jou.
Jeugdzorg, die ingrijpt omdat het toch echt niet goed gaat. Dit is ernstig en er moet ingegrepen worden.

Of

Jij. Jij die weet hoe je bent. Je eigen wijsheid kent. Je zwakheden en je passies. Jij die precies voelt waar je pijn hebt of wat moeilijk is.

Wie heeft er gelijk?

Het blijft een eeuwige strijd. Want de ene kent de wijsheid van de andere niet. Ze zijn zo anders.

En soms is een therapie heel gemeen: alles is zo te herleiden dat de therapeut uiteindelijk altijd gelijk heeft. Een woordenspel, een strijd. (Ja je zegt nu dat je niet wil doen wat ik zeg, maar probeer het eens, dan zul je ervaren dat het je echt helpt..)

Ik geloof dat een ander jou niet kan opdragen iets te doen op een bepaalde manier. Zeker als die manier niet bij jou past. Hoe weet de ander nu hoe het in jou werkt? Want de ander kijkt altijd vanuit zijn eigen kaders.

Wat is er dan nodig? Iets wat echt bij jou past. En niet wat de therapeut bij jou vindt passen. Of een therapie waar de therapeut nu eenmaal mee werkt. Jij hoeft je als cliënt niet aan te passen aan de therapeut!

En daarom ben jij de enige die weet wat goed voor je is. Die dat kan voelen. Als wijsheid in je lichaam, hart en gevoel

Jouw wijsheid is belangrijk.

Ken jij jouw wijsheid? Vertrouw je erop? 

Liefs

Proef de emoties

Ik lees een boek, 'De smaak van droef en zoet' van Aimee Bender. Ik vind het een heel fascinerend boek.

(Wees opgepast, ik verraad hieronder wel van alles over het boek. Niet alles, maar als je het boek zelf wilt lezen, kun je dit misschien beter niet lezen;)

Het boek gaat over een meisje wat ineens niet alleen maar de smaak proeft van eten, maar vooral ook de emoties proeft van degene die het gerecht bereid heeft. Ze proeft ook heel precies welke ingrediënten erin zitten en ook waar deze vandaan komen. Op het eerste gezicht klinkt dit misschien heel leuk en handig, maar in de praktijk is dit het helemaal niet voor haar! Ze wordt overstroomd door emoties die niet van haar zijn en die veel te heftig zijn voor haar.

Ze probeert hier zo goed als kan mee om te gaan, maar dit is wel heel lastig voor haar.

Een paar 'grappige' dingen uit het boek:

Ze gaat er toe over om zoveel mogelijk voorverpakt, fabrieksmatig voedsel te eten. Hier zitten namelijk geen emoties in. Natuurlijk is dit totaal de omgekeerde wereld! Op dit moment is het helemaal de trend om zoveel mogelijk etenswaren zelf te bereiden.

Natuurlijk wordt er misbruik van haar gemaakt. Wat eigenlijk ook heel grappig is: een vriendinnetje voert haar elke dag, misschien wel een paar keer per dag, een zelfgebakken koekje om erachter te komen wat haar eigen emoties zijn. Want ze kan er niet meer zelf achter komen wat haar emoties zijn, dat kan ze niet meer zelf voelen.

Daarnaast probeert ze wel allerlei restaurants in de stad uit. Ze merkt dat veel koks ook gehaast, gestrest, vermoeid of hatend koken. Andere koks koken juist vol liefde.

Haar besluit om zoveel mogelijk fabrieksmatig voedsel te eten, vind ik niet heel gek. Als je elke emotie zou proeven van de kok, zou je toch helemaal gek worden? De meeste mensen zullen niet met alle geduld, liefde en aandacht koken.

Het deed me er natuurlijk wel over nadenken. Hoe kook ik? Heb ik wel die aandacht voor het eten en de mensen voor wie ik kook? Nee ik heb niet altijd aandacht. Zeker als ik moe ben, ben ik meer gehaast aan het koken dan anders. Misschien nog een keer een sessie mindful, therapeutisch koken?

Wordt vervolgd.

Liefs

Boeken lezen

Ik heb ooit eens een tip gelezen aan schrijvers. De strekking ervan was: als je een goede schrijver wilt zijn, lees dan zoveel mogelijk boeken.

Nu is dat voor mij nooit een probleem geweest. Ik was vroeger een lezer, helemaal geen schrijver. Ik verslond boeken en eigenlijk doe ik dat nog steeds. Nu ik regelmatig schrijf, ben ik ook onbewust meer bezig met de structuur, of lijn in een boek. Ik heb ook een duidelijke smaak, een duidelijke voorkeur voor bepaalde soorten boeken.

Zelf kan ik niet zo goed tegen eindeloze details, uitgebreide omschrijvingen van de omgeving en dergelijke. Ik vind dat niet interessant. Ik houd wel van details en vind het fijn als ik een verhaal voor me kan zien. Maar dus niet al te veel. En dat zie ik ook terug in mijn schrijfstijl. Ik probeer wel eens als schrijfoefening een heel gedetailleerde omschrijving te geven. Puur hoe iets eruit ziet, ruikt of smaakt. Maar dit lukt me amper.

Mij gaat het veel meer om het psychologische aspect van het ding; hoe wordt het beleefd. Wat doet het met jou? In de boeken die ik lees, vind ik dit ook het interessantste. Een kijkje in het hoofd van andere mensen.

En zo zie je dus, dat een favoriete stijl het lezen én schrijven overstijgt. Heel grappig om dat te ontdekken, maar het verbaast me ook niet heel erg.

Later meer over boeken en boeken schrijven.

Liefs

Liefde

Op mijn andere blog geef ik drie cadeautjes weg rondom drie thema's. Het lijkt me leuk om over de verschillende thema's ook wat te schrijven, voor ik de verloting doe. Vandaag: liefde. 

Liefde

in plaats van

Angst

Haat

Woede

Onrust

Verdriet

Onmacht

Je sterk voelen

Omdat je liefde voelt

Vertrouwen in jezelf

Omdat je liefde voelt

Voor jezelf

Leven vanuit je hart

Vanuit liefde

Kiezen voor liefde

In elke beslissing

In elk moment

Leven vanuit je hart

In plaats van 

Alles wat dat wegneemt

Kiezen voor liefde

Liefde brengen

Op aarde

Hier en nu

Om je heen

Een knuffel

Aan wie dat nodig heeft

Steun

Ik ben er voor je

Uit liefde

Heel veel liefs

van mij

Kracht

Op mijn andere blog geef ik drie cadeautjes weg rondom drie thema's. Het lijkt me leuk om over de verschillende thema's ook wat te schrijven, voor ik de verloting doe. Vandaag: kracht. 

Ik schreef al eerder over kracht. Over een veranderend begrip van kracht. Zachte kracht.

Net hoorde ik dit nummer. Wat een kracht! Dit is voor mij kracht. Ik vind het een heel krachtig nummer en voel mezelf ook krachtig na het luisteren hiernaar.

Kracht om je eigen weg te gaan

Hoe het ook loopt

Kracht op de stappen te nemen

Die horen bij jouw weg

Krachtig optreden

Tegen onrecht

Krachtig zijn 

In alles waar jij voor staat

Kracht om te kiezen

Voor waar jij voor staat

Kracht om te blijven

Bij alles van jou

Krachtige steun

In jouw rug

Kracht!

Liefs

Vertrouwen

Op mijn andere blog geef ik drie cadeautjes weg rondom drie thema's. Het lijkt me leuk om over de verschillende thema's ook wat te schrijven, voor ik de verloting doe. Vandaag: vertrouwen. 

Bij het woord vertrouwen denk ik meteen aan een foto die ik laatst van mezelf heb gemaakt.

Vertrouwen 

Dat het goed komt

Vertrouwen 

Op de uitkomst

Overgave 

In het nu

Alles wat komt

Is goed

Overgave

Aan alles wat is

Vertrouwen 

Op jezelf

In jezelf 

Vertrouwen

Omdat jij er mag zijn

Vertrouwen 

In je eigen stappen

Liefs

Kleine regenboogjes

Kleine druppeltjes

Op het gras

Mini zijn ze

Zo klein - 

Amper te zien

Maar het zijn wel regenbogen

Ze weerspiegelen de zon

Prachtig zijn ze,

Stuk voor stuk

Niet te fotograferen zijn ze

Maar genieten daarvan

Dat doe ik wel

Een fijne dag gewenst! 

Liefs

Mijn hoofd, mijn hart

Deze week schreef ik al over het luisteren naar je hart. Dat dit heel belangrijk is, maar dat het niet altijd even makkelijk is.

Eerder deze week gebeurde er iets raars. Ik kreeg een boodschap van mijn hart, maar die was zo anders dan de andere boodschappen die ik krijg van mijn hart, dat het me enorm verbaasde.

Ik besefte me dat ik enigszins boos op mezelf was omdat ik niet goed voor mezelf zorgde. Ik weet wat goed voor me is, maar deed het niet. Ik werkte hard en ging over mijn grens.

Tijdens therapie vroeg de therapeute aan mij of het erg was dat ik niet goed voor mezelf zorgde. Dat het weer even wat minder ging. Vanuit een impuls zei ik meteen 'nee'. Dat was het antwoord wat klopte, wat echt zo voelde. Ze vroeg me om in mijn hart te voelen voor een antwoord op die vraag. En ineens was er een ander antwoord. Ja, het was wel erg dat ik niet goed voor mezelf zorgde. Mijn hoofd zei tegelijkertijd at het niet erg was.

Eigenlijk was dit totaal de omgekeerde wereld voor mij. Mijn hoofd is namelijk altijd (veel te) streng voor mij. Alles moet perfect gaan en zo goed mogelijk. Mijn hart, gevoel en lichaam zeggen altijd dat ik rustiger aan kan doen.

Dus wat is er veranderd? Hoe kan deze boodschap nu ineens een andere inhoud hebben gekregen?

Want dat was het geval: de boodschap was oppervlakkig gezien helemaal hetzelfde, alleen kwam die uit een andere hoek. En dat maakte de inhoud helemaal anders. Normaal vertelt mijn hoofd dat ik door moet gaan en als ik niet aan de strenge eisen van mijn hoofd voldoe, gaat het alleen maar slechter: ik voel me schuldig. Meestal gaat het dan ook steeds nog slechter, omdat ik vlucht en dus steeds meer schuld ga voelen.

Doordat de boodschap nu uit mijn hart kwam, voelde ik dat er een andere lading aan werd gegeven. Mijn hart zei dat ik me alleen maar beter kan gaan voelen als ik consequent ben, als ik altijd goed voor mezelf zorg. En omdat de boodschap vanuit mijn hart kwam, is het logischer om er naar te luisteren. Niet per se makkelijker, maar het lijkt me deze week wel iets beter af te gaan.

Zo was het voor mij duidelijk dat een boodschap vanuit mijn hart zoveel meer impact heeft dan dezelfde boodschap uit mijn hoofd. Doordat mijn hart er achter staat is het zoveel makkelijker om er naar te luisteren. Het voelt alsof het vanuit een plek heel diep in mij komt. Het wordt me niet opgelegd door mijn hoofd, maar ik kan het vanuit binnenuit leven.

Ik ben blij dat ik dit verschil heb kunnen ervaren. En ik hoop dat ik steeds meer en beter naar mijn hart kan luisteren, op welk moment dan ook.

Liefs

Contact met mijn hart

Mijn blogs heten natuurlijk niet voor niets ´Creëer met je hart' en 'Spreek met je hart'. Wat mijn hart zegt, is voor mij heel belangrijk. Soms heb ik intensief contact met mijn hart. Dan voel ik dat contact dagelijks. Soms is er even geen verbinding. Dan leef ik vanuit mijn hoofd.

Het is belangrijk om onderscheid te kunnen maken tussen hoofd en hart. Het is niet altijd duidelijk welk deel van mij spreekt. Hoe kun je dat onderscheid nu maken?

Voor mij zijn er verschillende manieren om naar mijn hart te luisteren.

Soms lukt het om gewoon door stil te zijn, te horen wat mijn hart zegt. Het is een gevoel wat dan opkomt. Een gevoel en soms een beeld. Het is meestal het eerste wat in me opkomt. Ik ga dan met mijn aandacht naar binnen toe, en focus me op de plek waar (fysiek) mijn hart zit. Ik voel dan meteen een andere modus van zijn: ik ben in mijn lichaam, ontspannen en al.

Wat ik ook probeer, is antwoord krijgen op een vraag. Als ik twee keuzes heb (bijvoorbeeld: ga ik nu actief iets doen of juist uitrusten), leg ik die voor aan mijn hart. Als mijn hart opspringt, actief reageert, weet ik dat dat de goede keuze is. Het verschil tussen de keuzen is vaak goed te voelen. Belangrijk is wel om het verschil tussen hart en hoofd te voelen. Mijn hoofd wil zich er nog wel eens mee bemoeien en dan is het antwoord natuurlijk lastiger te interpreteren.

Later deze week zal ik met jullie delen wat mijn hart me zoal vertelt.

Hoe krijgen jullie contact met je diepste gevoel, je diepste wijsheid?

Liefs!

Dans

Dans is beweging

Vanuit je hart

In je lichaam

Dans is het uiten

Van alles 

In jou

Dans is genieten

Van beweging

Van alles

Dans is overgave 

Aan het lichaam

Gewoon

Zoals het is

Genieten!

My body (Life is a song #6)

My body is a cage

That keeps me from dancing with the one I love
But my mind holds the key

Peter Gabriel - My body is a cage

Toen ik de artiest Peter Gabriel ontdekte, viel ik meteen voor dit nummer. Het werd mijn lijflied (ha!). De tekst voelde op dat moment zo passend en ik luisterde dit nummer vaak. Het was één van de nummers waar ik op danste en mijn frustratie en boosheid kon uiten.

Gedurende mijn opleiding het afgelopen jaar heb ik me verdiept in dit nummer, ik koos dit uit voor een grotere opdracht. Terwijl ik met dit nummer bezig was, ontdekte ik dat ik eigenlijk niet meer achter de tekst stond.

Ik zag mijn lichaam als een gevangenis, als niet prettig omdat het niet fijn voelde. Vooral de eerste drie zinnen van het refrein spraken me aan. Dat is wat ik zelf ook ervaarde.

Maar steeds meer trok ik naar die laatste zin toe.

Dat is nu hoe ik het ervaar. Fysiek voel ik me vaak nog niet lekker (of slecht). Maar hoe ik er mee om ga, bepaald hoe ik me echt voel. Kan ik er met rust naar kijken en accepteren hoe ik me voel, of vecht ik tegen hoe ik me voel.

Soms wil ik van alles doen en ga ik tegen mijn lichaam in. Andere keren ben ik juist in mijn lichaam en handel ik vanuit mezelf.

Het klinkt zo flauw om tegen iemand met chronische pijn te zeggen, maar dat is wel hoe ik het ervaar. Hoe je er zelf naar kijkt en mee omgaat, dat bepaald hoe het gaat. Er zijn zoveel manieren om jezelf te behandelen, dat maakt dat het anders voelt. Niet dat de pijn minder is, nee, die is nog hetzelfde, maar het voelt anders, het is anders, in jou.

Laat ik het proberen uit te leggen met een vergelijking:

Stel, een kind wil niet mee ergens naartoe. Jij wil (of moet) daar heen en het kind moet mee.

Je kunt boos worden, schreeuwen en eisen dat het kind mee gaat en wel nu. Misschien trek je hem wel aan zijn arm mee.

Of je kunt uitleggen waar je naartoe gaat, waarom en wat je gaat doen. Misschien kun je een belofte doen (straks kunnen we weer samen spelen).

Ik weet niet of het kind eerder mee zou gaan met de tweede manier, maar dat zou ik graag geloven. Ik denk dat je er zelf in ieder geval het meeste aan hebt, aan die tweede houding. Het kost jou minder inspanning omdat je niet boos wordt. Het verschil is jouw houding ten opzichte van het kind: is hij onderdanig en moet hij aan jou gehoorzamen, of kun je samenwerken en in overleg iets doen.

Geduld, acceptatie, beide belangrijke en nuttige eigenschappen bij chronische pijn.

Liefs

Uitstelgedrag

‘Mañana, mañana!’

Wie aan Spanje en haar cultuur denkt, denkt vrij snel aan die woorden. Het is een ontspannen houding waarbij men eigenlijk zegt: morgen kan het ook nog. Niet alles heeft zo’n haast.

En dat is natuurlijk ook zo. Alleen soms, kan dat doorslaan. Doorslaan in uitstelgedrag. Gedrag waarbij je alleen nog maar gericht bent op later en niet meer nu iets doet.

Zo bijvoorbeeld met goede voornemens. Ik las eens op een blog (ik geloof Voedzo) over goede voornemens. De blogster schreef iets in de trant van: waarom zou ik wachten tot 1 januari om met een goed voornemen te starten. Als ik er echt achter sta, begin ik meteen.

En zo is het. Goede voornemens blijven uitstellen heeft geen zin. Het levert alleen maar een schuldgevoel op wat steeds groter wordt. Het wordt op die manier ook steeds makkelijker om uit te stellen, want dat doe je al de hele tijd.

Waarom zou je niet morgen beginnen met iets goeds? Waarom nog zoveel maanden wachten. Waarom? Waarschijnlijk omdat je het niet onder ogen wilt zien. Niet wilt zien of je er echt voor wilt gaan. Tijdens Oudjaarsavond is het een gebruik om goede voornemens te noemen. En eigenlijk niemand geloofd in ze. Of is in ieder geval al minstens één keer teleurgesteld door ze.

En dus niet door de goede voornemens, maar door zichzelf. En teleurgesteld zijn in jezelf is niet leuk.

Mij houdt de volgende vraag me heel erg bezig op het moment: waarom stel ik iets uit tot morgen, tot later? Wat gebeurd er in mij wat er voor zorgt dat ik me niet tot iets kan aanzetten?

Ik voel me er namelijk steeds slechter over. Er zijn altijd wel redenen om iets niet te doen; te moe, ziek, geen zin, geen tijd. Is het niet een manier om te vluchten van iets wat we niet leuk vinden?

Waarom niet iets meteen doen, waarom lukt dat niet? Wat is er nodig om iets vol te kunnen houden?

Ik denk dat er vastberadenheid en geloof nodig is. Vastberadenheid om aan te pakken, gewoon te doen. Geloof dat het je inderdaad lukt.

Daarom lijkt het me altijd beter om iets meteen te doen en niet uit te stellen tot morgen, tot volgende week.

Maar dat is nog niet zo makkelijk.

Liefs!

(N.B. ik schreef dit blogje weer voornamelijk voor mezelf. Om mijn gedachten rondom dit thema op een rijtje te zetten. Om het beter te snappen. Dat doe ik nog steeds niet helemaal, jammer genoeg. Hopelijk kan ik rust vinden en niet zo boos zijn over mijn uitstelgedrag).

Littekens

Al die littekens
Pijnlijk zichtbaar
In je ogen
In je hart
Als je kijkt 
Zie je ze

De littekens van mijn hart
De pijn
Verdriet
Angst en 
Boosheid

We willen ze niet zien
Ze doen zo'n pijn
Ze zijn zo hard
Het is te veel

Ik loop weg
De vrijheid in
Zonder littekens
Die zijn er niet
De wijde wereld in 

Naar plekken 
Waar ze mijn littekens niet kennen
En ik ben eenzaam
Alleen met mijn littekens
Niemand ziet ze
Ik wil ze niet delen
Ze zijn van mij

Ik blijf staan 
Ze zijn er
Alle littekens
Alle ballast

Loop niet weg
Blijf bij me

Dat is wat ze zeggen

Hier en nu
We zijn er

Roepen ze

Blijf bij ons
We voelen ons alleen
In de steek gelaten

Smeken ze

En ik
Ik kijk naar ze
Voel de liefde
Voor alles wat van mij is

De wijze en dwaas #2

Wat is dan wijsheid? Voor mijn gevoel is er een verschil tussen algemene wijsheid en wijsheid voor een specifieke persoon.

Algemene wijsheid omvat wijsheden die passend zijn voor iedereen. Hieronder valt algemene wijsheid over wat gezonde voeding is, wat verder noodzakelijk is voor een mens en wat schadelijk is voor iedereen.

Specifieke wijsheid gaat over iemands levenspad. Bij de ene persoon past een kantoorbaan terwijl de ander vrijheid nodig heeft. Er zijn duizenden levensovertuigingen en religies: niet één overtuiging past bij iedereen. Voeding ook, er zijn algemene voedingsadviezen (ik zou me willen beperken tot: eet veel groente), maar verder: de ene persoon kan niet goed tegen gluten en de ander juist niet tegen zuivel. Daarnaast zijn er nog idealen, de ene persoon wíl geen zuivel eten.

Het probleem met wijsheid is, dat veel mensen vinden dat hun wijsheid onder algemene wijsheid valt. Voor hen is het toch immers waar? Maar ja, er is geen standaardmens en zo werkt het dus niet. De belangrijkste wijsheid is dan misschien ook wel: wees open voor de ander en wat hij je te vertellen heeft. En misschien ook wel de moeilijkste waarheid;).

Liefs